December 2001 startte ik een weblog onder de titel Het Bewijs. Dat was toen hip. Het werd het weblog van een voltijds huisvader in een klushuis, met een werkende vrouw, een peuter en een kleuter en een deeltijdpuber. Het klushuis in de randstad werd verruild voor een nieuw klushuis in de provincie, de deeltijdpuber ging studeren en verliet de ouderlijke huizen, ging samenwonen en kreeg kinderen, de peuter en de kleuter werden op hun beurt puber, volwassen en vlogen uiteindelijk ook uit. Het weblog is er nog, net als de werkende vrouw. Inmiddels het weblog van een man van goede wil en allang niet meer op de ooit dagelijkse basis. De archieven van de eerste tien jaar zijn door een belabberde webhost helaas niet meer bereikbaar, maar tot september 2011 kan er teruggelezen worden.
Toen ik na jaren in de Randstad in iets kleiners hoog boven in Noord-Holland kwam wonen, we schrijven het jaar 2006, bedacht ik dat het Noordhollandpad een goede manier zou zijn mijn nieuwe provincie van dichtbij te leren kennen. Sindsdien ben ik een wandelaar. En je maakt altijd wat mee, heb ik ontdekt, vrij wandelend op wegen en paden. Samen of alleen. Het zijn misschien geen heel grote avonturen, maar daarvoor ging je dan ook niet op pad. Het zijn vaak eerder nogal bescheiden gebeurtenissen: een ontmoeting, een uitzicht, een landschap. De zon op je bol, de wind in je haar. Klein, maar fijn. En altijd de moeite waard. Waard om op te schrijven. Vandaar De Vrije Wandeling, weblog van een wandelaar.
Veel van mijn wandelingen maak ik samen met mijn schoonzus, die al veel eerder een wandelweblog bijhield. Van haar heb ik het ook afgekeken. Toen we samen aan het Nederlands Kustpad begonnen, besloten we daar een gezamenlijk weblog voor te openen, onder de titel Samen Uit En Thuis. Speciaal daarvoor bedachten wij bijvoorbeeld ook de wandellimerick. Een limerick voor iedere plaats waar we door liepen, al wandelend gecomponeerd, zonder hulpmiddelen, op de kadans van de wandelpas. Toen het kustpad gelopen was, startten we het Groot Frieslandpad, op dezelfde voet, maar halverwege de route sneuvelde het weblog. Al staat het nog altijd online.
Beide wandelweblogs kennen een rubriek Kunst Onderweg. Waarin ik aandacht besteed aan kunst in de openbare ruimte. Beelden die je onderweg tegenkomt, langs de route, op je pad. Beelden die je misschien niet eens echt ziet staan als je er niet op let. Maar ik let er dus wel op. En eenmaal weer thuis ga ik op digitaal onderzoek en kijk ik wat ik erover te weten kan komen. Vaak blijkt er een heel verhaal achter te zitten dat leuk is om te vertellen.
Toen ik in de dagen van Corona aan een volkstuin begon, maakte ik er een gewoonte van op Instagram uitgebreid verslag te doen van mijn wederwaardigheden. Met foto's en korte verhaaltjes. Tot ik tot de conclusie kwam dat je je op Instagram met goed fatsoen eigenlijk niet meer kon vertonen. Omdat ik de verslaglegging toch ook begon te missen, besloot ik al snel een op Instagramleest geschoeid weblog te beginnen, Berichten Van De Volkstuin. Verwacht geen handige tips en wenken of andere wijze raad, geen verhalen over recordoogsten en kampioenpompoenen, daar doe ik niet aan. Veel liever laat ik de natuur maar zo'n beetje d'r gang gaan en verwonder ik me over hoeveel leven zo'n klein stukje aarde herbergt.
En dan is er nog de rubriek GeenKunst. Een immer uitdijende verzameling. De nooit volledige catalogus van kunst die geen kunst is. Die althans niet zo bedoeld is. Maar die dat eigenlijk net zo goed wel zou kunnen zijn. Als je er anders naar kijkt. Als je het wilt zien. Bovenstaande sculptuur draagt de titel: Een Zee Van Tranen.
